می گم هرکی حق داره هرجور دلش خواست لباس بپوشه. این عرف و اهرمهای کنترل اجتماعی، تربیت خانوادگی و اجتماعی و شخصیت آدماست که در انتخاب نوع لباس تاثیر می گذاره. این جوری، اغلب حتی می شه از رو نوع لباس تا حدی شخصیت آدما رو شناخت. می گن چه حرفا. لباس چیزی نیست که بذارن به عهده خود آدما. اکثرشون نمی تونن درست انتخاب کنن بخصوص به خاطر این همه الگوهای اجق وجق تو اینترنت و ماهواره. اصلا تا الان هم هی شل کن سفت کن درآوردن که اینجور شده. می گم چه جوری شده؟ می خندن (استهزا آمیز): یعنی نمی بینی این لباسای تحریک کننده رو؟ می گم: خب ببخشید لابد من مشکل دارم چون برام مهم نیست کی چی می پوشه و اصلا نگاشون نمی کنم. اگرم نگاه کنم تحریک نمی شم. یعنی تا حالا نشدم. لباس جلف گاهی یعنی طرف در درجات آخر قابل همکلامیه. تازه بستگی به این داره که تعریفت از جلف چی باشه؟ همین. نگاهشان عاقل اندر سفیه و خشم آلود است. به عبارتی حاکی از بدفهمی ماست. می گم خب چرا ریشه یابی نمی کنن که دلیل رسیدن به این وضعیت چیه؟ گذشته از این، چرا به پیام های ریز و درشت این جور لباس پوشیدن و آرایش کردن توجه نمی کنن؟ چرا به مسائل پنهان پشت این موضوع کاری ندارن؟ منظورم آسیب های اجتماعیه. از مشکل در برقراری ارتباط با سایر اعضای جامعه بگیر تا سر خوردگی ها، فاصله قشرها و....
من بد فهمیدم؟ اونا بد فهمیدن؟ بد حجابا بد فهمیدن؟ مساله این نیست. فعلا داریم صورت مساله بدحجابی و مقابله با اون رو سبک سنگین و کم و زیاد می کنیم.
جامعه شناسا می گن که بعد از هر تحول و تغییر بزرگ اجتماعی، سرو کله انواع مسائل و آسیب های اجتماعی هم پیدا می شه. ما انقلاب و ۸ سال جنگ رو پشت سر گذاشتیم. کدوم مهندسی اجتماعی رو برای کنترل این مشکلات به کار بستیم؟ اصلا مهندسی اجتماعی داشتیم؟
کرین برینتون یه کتاب داره به اسم کالبد شکافی چهار انقلاب. دوست داشتید بخونید. نتایج بعضی بررسی هاش جالبه. یه چیزایی هم درباره لباس پوشیدن داره.